5 czerwca 2026, piątekHerbert von Karajan, symbol dyrygentury lat powojennych, nagrał sześć ostatnich symfonii Mozarta jako spójny cykl dopiero w wrześniu 1970 roku – podczas sesji dla wytwórni EMI, nad którymi czuwał francuski producent Michel Glotz, bliski przyjaciel i współpracownik dyrygenta. Dzięki pracy inżyniera dźwięku, Wolfganga Gülicha, brzmienie berlińskich filharmoników zyskało tu subtelne odcienie: słyszymy charakterystyczną dla nich jedwabistą fakturę, cudownie otulającą i doskonałą, lecz tutaj jest ona bardziej świetlista, mniej mroczna i nieokiełznana niż w nagraniach dla DG. Jest to Mozart w pełni symfoniczny, pozbawiony pośpiechu, lecz nasycony powagą i dostojnym blaskiem. Giętkie i organiczne frazy są zanurzone w legato, z którego słynął Karajan (i za które muzycy nadali mu niegdyś przydomek "Herr mit Bindung"). Jego wstępy są uroczyste i szlachetne (nr 36 i 39), części Andante i Adagio przybierają nastrój metafizyczny, a menuety są traktowane niemal jak interludia – z zadziwiającym efektem w Symfonii nr 36. To właśnie w finałach ("Haffnerowskiej", g-moll i "Jowiszowej") ten przepysznie kształtowany dźwięk w interpretacji Karajana i jego orkiestry jest najbardziej zniewalający.
Nagrania te zostały właśnie poddane remasteringowi w jakości HD 192/24 z oryginalnych taśm matek na potrzeby wydania SACD.
WOLFGANG AMADEUS MOZART 1756-1791
SACD 1 Symphony No. 35 in D major, K. 385 “Haffner"
Symphony No. 36 in C major, K. 425 “Linz"
Symphony No. 41 in C major, K. 551 “Jupiter"
SACD 2 Symphony No. 38 in D major, K. 504 “Prague"
Symphony No. 39 in E-flat major, K. 543
Symphony No. 40 in G minor, K. 550
Berliner Philharmoniker
Herbert von Karajan
